تاریخچه روز عشق در ایران

نوشته شده توسط:مدیریت سایت | ۰ دیدگاه

تاریخچه روز عشق در ایران

دوباره 25 بهمن شد ( 14 فوریه ) بازار مغازه های مختلف داغ است . مردم همه برای روزی که ان را روز عشق نامیده اند برای دوستانشان هدیه میخرند فلسفه این روز برمیگردد به قرن سوم میلادی زمانی که کلودیوس دوم فرمانروای امپراتوری روم بود( همزمان با امپراطوری ساسانیان در ایران ) او عقاید خاصی داشت مثلا اینکه سربازان مجرد بهتر میجنگند به همین دلیل ازدواج کردن را برای سربازان قدغن و ممنوع اعلام کرد 
اما کشیشی به نام ولنتیوس که نام ولنتاین از او گرفته شده است سربازانی را که با معشوقه شان پیش او میرفتند عقد میکرد .

وقتی کلودیوس دوم مطلع شد او را به خاطر وصال عاشق به معشوق ( به جرم احترام به عشق ) دار زد و از آن موقع به بعد 14 فوریه را روز ولنتاین نامیدند . 


در ایران باستان از بیست قرن (2000 ) سال قبل از میلاد و 2300 سال قبل از ولنتیوس روزی موسوم به روز عشق بوده است .

در ایران روز عشق 29 بهمن ماه است که آن را  " سپندارمذگان " یا " اسفندارمذگان " نامیده اند فلسفه بزرگداشت این روز به عنوان " روز عشق " اینست که ............... .


لطفا برای مشاهده ادامه به ادامه مطلب مراجعه کنید........

سپندارمذ لقب زمین به معنی گستراننده ، مقدس ، فروتن است. زمین نماد عشق است چون با فروتنی ، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد . زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد . به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند . در هر ماه ، یک بار ، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد جشنی ترتیب می دادند . روز پنجمین هر ماه اسفندارمذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که ان هم اسفندارمذ نام داشت ، جشنی با همین عنوان می گرفتند .

در این روز در ایران باستان زنان به شوهران خود هدیه داده و آن ها را گرامی می داشتند و مردان نیز زنان را بر تخت شاهی نشانده و به آنان هدیه هایی میدادند . انا اکنون ما آن تاریخ چند هزار ساله را فراموش کرده و به جای روز 29 بهمن به تقلید از بیگانگان روز 25 بهمن راجشن میگیریم ( زیرا که ما خود با تاریخمان بیگانه ایم ) شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 25 بهمن ( valentine ) به 29 بهمن ( سپندارمذگان ایرانیان باستان ) منتقل کنیم . تاریخ ملت ما هویت و پاره ای از وجود ماست اگر دست به دست هم دهیم میتوانیم دوباره هویت و وجودمان را احیا کنیم .

چو ایران نباشد تن من مباد

بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

    هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است.

ارسال نظر برای این مطلب غیر فعال شده است!