تلفّظ 28 حروف عربی

نوشته شده توسط:مدیریت سایت | ۰ دیدگاه

تلفّظ حروف عربی

[1] بسیاری از حروف عربی تقریباً به همان شکل فارسی تلفّظ می‌شود و نیازی به آموزش ندارد و تنها ده حرف (ثاء، حاء، ذال، صاد، ضاد، طاء، ظاء، عین، غین، واو) در زبان عربی، تلفّظ آنها به گونة دیگری است که به شرح آن می‌پردازیم.
لازم به یادآوری است که ترتیب ذیل به جهت سهولت در فراگیری انتخاب شده است.

حرف واو
در ادای حرف «واو»، لب‌ها بدون برخورد با دندانها به حالت غنچه در می‌آید و این حرف از میان دو لب تلفّظ می‌شود.
تریمن:
بَلَوْناهُمْ ـ اَوْجَفْتُمْ ـ تَوْبَتُهُمْ ـ لاتَوْجَلْ ـ قَوْمی ـ یَوْمِهِمْ ـ وَجَدَها ـ یاوَیْلَنا ـ وَجْهَها ـ وارِدُها ـ وارِدَهُمْ ـ والِدَتی ـ وِزْرَاُخْری ـ شاوِرْهُمْ ـ تُوَسْوِسُ ـ تَاْویُل ـ یُسَوّیکُمْ ـ تَسْتَوی ـ وُفِّیَتْ ـ وُجُوهَکُمْ ـ وُجْدِکُمْ ـ تَلْوُوا ـ داوُودَ ـ وُورِیَ ـ اَوَّلینَ ـ قُوَّتِکُمْ ـ اَوَّبی ـ فَسَوّی ـ لَوّوْا ـ تَزَوَّدُوا
حرف حاء
این حرف در فارسی به شکل «هاء» تلفّظ می‌شود و برای تلفّظ صحیح آن کافی است آن را از وسط حلق و با فشردگی اداء کنیم تا با حرف «هاء» اشتباه نشود.
تمرین:
اَهْوی اَحْوی
اُهِلَّ اُحِلَّ
اَحْسِنْ ـ فَاحْکُمْ ـ یُحْیی ـ مَحْیاهُمْ ـ تَحْتِهِمْ ـ اِحْتَرَقَتْ ـ حَرَّمَها ـ حَسِبُوا ـ حسیسَها ـ یُحاسِبْکُمْ ـ تَحاوُرَکُما ـ دَحیها ـ رَحِمَ ـ حِسابُهُمْ ـ تَحِیَّتُهُمْ ـ‌حیتاهُمْ ـ نُوحیها ـ یَحیقُ ـ حُرِّمَتْ ـ حُلُّوا ـ حُنَفآءُ ـ مُفْلِحُونَ ـ یَحُولُ ـ یُسَبِّحُونَ ـ اَلرَّحْمنِ الرَّحیمِ ـ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ ـ اَوْحی لَها
حرف عین
این حرف در فارسی به صورت «همزه» تلفّظ می‌شود. حال به تفاوت این دو در عربی توجه فرمایید:
«همزه» ساده گفته می‌شود و صدا در آن قطع می‌گردد ولی حرف «عین» از وسط حلق اداء شده و صدا در آن قطع نمی‌شود.
تمرین:
اَجَل عَجَل
اَمَلاً عَمَلاً
اَمین عَمین
یَاْلَمُونَ یَعْلَمُونَ
اَعْلی ـ فَاعْلَمْ ـ نِعْمَ ـ اِعْلَمُوا ـ یُعْجِبُکَ ـ یَسْتَعْجِلُونَ ـ مَعَکُمْ ـ عَلَیْهِمْ ـ یَفْعَلُونَ ـ مَعایِشَ ـ عالِیَهُمْ ـ تَعالی ـ عِلْماً ـ فاعِلُونَ ـ اَلْعِزَّةَ ـ مَعیشَََتُهُمْ ـ فَاَعینُونی ـ نُعیدُها ـ عُلَمآءُ ـ عُقْباها ـ عُلِّمْنا ـ تَعُولُوا ـ عُوقِبْتُمْ ـ یَعُودُونَ ـ فَعّالٌ ـ سُعِّرَتْ ـ یَدُعُّ الْیَتیمَ ـ لااَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ
حرف غین
این حرف در فارسی به صورت «قاف» تلفّظ می‌شود، حال به نحوة ادای هر یک در زبان عربی دقت کنید.
حرف «قاف» به کمک زبان کوچک و با شدت و سختی گفته می‌شود به طوری که صوت قطع می‌گردد ولی حرف «غین» از انتهای حلق و با سستی تلفّظ شده و صدا در آن کشیده می‌شود.
تمرین
أقْنی اَغْنی
قَدْ غَدْ
نَغْفِرْ ـ یَغْلی ـ اَفْرغْ ـ اُغْشِیَتْ ـ یُغْنیهِمْ ـ فَاسْتَغْفَرَ ـ تَغَشّیها ـ غَیْری ـ غَنِمْتُمْ ـ اَلْغافِرینَ ـ وَالْمَغارِبِ ـ فِی الْغارِ ـ غِلِّ ـ غِسْلینٍ ـ بُغِیَ ـ اَبْغیکُمْ ـ نَبْتَغی ـ فَالْمُغیراتِ ـ غُفْرانَکَ ـ یَنْزَغُ ـ غُلِبَتْ ـ غُدُوُّها ـ یَبْغُونَ ـ لُغُوبٌ ـ سَواءٌ عَلَیْهِم اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ یَغْفِرَ اللهُ لَهُمْ
حرف ثاء
این حرف در فارسی به صورت «سین» تلفّظ می‌شود، برای تلفّظ صحیح این حرف، باید آن را از سر زبان و سر دندانهای پیشین بالا و به حالت دمیدگی ادا کرد.
تمرین
اِسْمَ اثْمَ
یَلْبَسُونَ یَلْبَثُونَ
مَثْواکُمْ ـ فَاثْبُتُوا ـ یَثْرِبَ ـ مِثْلَهُمْ ـ مُثْقَلُونَ ـ مَثْنی ـ ثَلاثَ ـ ثَقُلَتْ ـ لَبِثَ ـ مِنَ الْمَثانی ـ ثامِنُهُمْ ـ فَاَثابَکُمْ ـ ثِیابَهُمْ ـ مَوْثِقا‌ً ـ جاثِیَةً ـ کَثیراً ـ جِثِیّاً ـ حَثیثاً ـ ثُمَّ ـ ثُبُوراً ـ ثُلُثُ ـ لَمَثُوبَةٌ ـ ثَلاثُونَ ـ مَبْثُوثَةٌ ـ اَلثِّقالَ ـ اَلثَّقَلانِ ـ مُنْبَثّاً ـ یااَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ ـ ثُمَّ بَعَثَهُ
حرف ذال
برای ادای حرف «ذال» از سر زبان و سر داندانهای پیشین بالا استفاده می‌کنیم تا از حرف «زاء» متمایز گردد، لازم به یاد سپاری است که حرف «ذال» را باید به صورت نازک و کم حجم ادا کرد.
تمرین
اَذْهَبَ ـ وَاذْکُرُوا ـ حِذْرَکُمْ ـ اِذْقالَ ـ یُذْهِبْکُمْ ـ عُذْراً ـ ذَکِّرْهُمْ ـ ذَهَبُوا ـ مُذَبْذَبینَ ـ ذآئِقُوا ـ ذلِکُمْ ـ أذاعُوا ـ تُذِلُّ ـ ذِکْریها ـ لِذِی الْقُرْبی ـ اَلَّذینَ ـ مَعاذیرَهُ ـ لِیُذیقَهُمْ ـ تُکَذِّبانِ ـ اَلذُّنُوبِ ـ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌ ـ وَلا تُبْذِّرْ تَبْذیراً ـ لِیَذَّکَّرُوا
حرف ظاء
برای تلفّظ حرف «ظاء» کافی است حرف «ذال» را درشت و پر حجم[2] ادا کنیم.
تمرین:
مُنْذَرینَ مُنْظَرینَ
مَحْذُوراً مَحْظُوراً
اَظْلَمَ ـ یَظْلِمُونَ ـ یُظْهِرَ ـ حَفِظْناها ـ وَاغْلُظْ ـ مُظْلِمُونَ ـ ظَلَمُوا ـ ظَهَرَ ـ ظَلَّتْ ـ یُظاهِرُوا ـ ظالِمی ـ لَظالِمُونَ ـ ظِلالُها ـ ظِهْرِیّاً ـ مَحْفُوظٍ ـ کَظیمٌ ـ حافِظینَ ـ عَظیمٌ ـ ظُلِمُوا ـ یَظُنُّ ـ ظُلُماتٍ ـ تُوعَظُونَ ـ وَاخْفَظُوا ـ حافِظُونَ ـ یُعَظِّمْ ـ فَظّاً ـ حَظٍّ ـ اِنَّ الظَّنَّ ـ هُمُ الظّالِمُونَ ـ اِلَی الظِّلِّ
حرف طاء
حرف «طاء» مانند حرف «تاء» از تماس روی سر زبان با ناهمواریهای کام بالا ادا می‌شود با این تفاوت که صدا در حرف «طاء» درشت و پر حجم می‌باشد.
تمرین
تابَ طَابَ
قانِتینَ قانِطینَ
اَطْغی ـ تَطْغَوْا ـ فِطْرَةَ ـ خِطْبَةِ ـ مُطْمَئِنّینَ ـ یُطْعِمُونَ ـ فَطَرَ ـ طَفِقَ ـ اِسْتَطَعْتُمْ ـ طآئِفَتانِ ـ اَطاعُونا ـ بَطآئِنُها ـ وَلا تُطِعْ ـ سُطِحَتْ ـ طِفْلاً ـ اَساطیرُ ـ اَطیعُونِ ـ خَطیئاتِکُمْ ـ طُمِسَتْ ـ خُطُواتِ ـ طُغْیاناً ـ طُوبی ـ یَطُوفُ ـ بُطُونِهِمْ ـ تُشْطِطْ ـ تَخُطُّهُ ـ لِلطّاغینَ ـ تَطَّلعُ ـ فَاطَّهَّرُوا ـ عُطِّلَتْ
حرف صاد
حرف «صاد» مانند حرف «سین» از سر زبان و پشت دندانهای پیشین پایین تلفّظ می‌شود با این تفاوت که صدا در حرف «صاد» درشت و پر حجم می‌باشد.
تمرین
عَسی عَصی
عَسَیْتُمْ عَصَیْتُمْ
قَسَمْنا قَصَمْنا
اَصْلَحَ ـ اَصْدَقَ ـ اَصْلاحِها ـ مِصْرَ ـ تُصْعِدُونَ ـ یُصْرَفُ ـ صَلاتی ـ قَصَصَ ـ صَدَقَ ـ مَصائِعَ ـ لَصادِقٌ ـ صالِحینَ ـ صِراطی ـ یَفْصِلُ ـ اَبْصِرْهُمْ ـ نَصیباً ـ مَصیرَکُمْ ـ یُوصیکُمْ ـ صُرِفَتْ ـ صُحُفِ ـ تَخاصُمُ ـ نَصُوحاً ـ تُوصُونَ ـ تَصُومُوا ـ فَصَّلْناهُ ـ فَالصّالِحاتُ ـ نُفَصِّلُ ـ یَخْتَصُّ ـ یَصَّدَّقُوا
حرف ضاد
حرف «ضاد» از تماس کنارة زبان (هر طرف که میّسر باشد) با دندانهای کرسی بالا (همان طرف) و کشیده شدن بر آنها ایجاد می‌شود و آن را باید درشت و پر حجم ادا کرد.
تمرین
اَضْعَفُ ـ یَضْرِبْنَ ـ رِضْوانٌ ـ فَضْلُ ـ مُضْغَةَ ـ مُضْعِفُونَ ـ ضَلَّ ـ وَضَعَها ـ ضَرَبَ ـ ضاحِکَةٌ ـ لَضآلُّونَ ـ ضامِرٍ ـ نَضِجَتْ ـ فِی الْاَرْضِ ـ ضِعافاً ـ ضیزی ـ رَضیتُ ـ مُعْرِضینَ ـ ضُرِبَتْ ـ اُغْضُضْ ـ عَرْضُها ـ مَغْضُوبِ ـ مَخْضُودٍ ـ رَضُوا ـ یَنْفَضُّوا ـ نَضّاخَتانِ ـ فِضَّةٌ ـ یَحُضُّ ـ یَغُضُّوا ـ یَعُضُّ


[1] . یادآور می‌شویم که برای تلفّظ صحیح حروف هنگام تلاوت قرآن، دانستن و به کار بردن مخارج و صفات حروف ضروری است (مخارج حروف یعنی محل تلفّظ حروف، و صفات حروف عبارت از کیفیّت‌ها و حالات مختلفی است که در تلفّظ حروف پدید می‌آید، مانند سختی و سستی، روانی و کندی، بلندی و آهستگی و...) ولی چون مدت این طرح آموزشی محدود است ناگزیر تنها به توضیح حروفی بسنده شده که تلفّظ آنها با فارسی فرق دارد و از میان صفات حروف نیز به بیان چند صفت مهم (استعلاء، استفال، قلقله، لین و غُنّه) اکتفا کردیم، به یاری خداوند رحمان در فرصت‌های بعدی با مخارج و صفات حروف دقیقاً آشنا خواهید شد.
[2] . برای درشت و پر حجم ادا شدن آن، زبان گود شده و به طرف بالا متمایل می‌شود و این حالت در مورد سه حرف (ص، ض، ط) نیز پیش می‌آید.

    هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است.

ارسال نظر برای این مطلب غیر فعال شده است!